جامعه اسلامى به انعقاد معاهده‌اى با فرزند ابوسفيان راضى گردد و با وجود اين ، معاويه تمامى شرايط اين پيمان را زيرپا نهاد و آن ستاره پرفروغ آسمان امامت را به شهادت رسانيد . « 1 » از ميان فرزندان امام حسن‌مجتبى ( ع ) ، حسن مثنى شهرت ويژه‌اى دارد و چون همنام پدرش مىباشد وى را مثنى گفته‌اند . شيخ مفيد او را مردى جليل ، بزرگوار ، دانشور ، پرهيزگار ومتصدى موقوفات حضرت اميرالمؤمنين ( ع ) معرفى كرده است . « 2 » وى در مدينه دختر عمويش فاطمه را به عقد ازدواج خويش درآورد و پس از آن همراه با كاروان حسينى از مدينه عازم مكه و از آنجا به سرزمين نينوا رفت و در كربلا در ركاب سالار شهيدان ، حضرت امام‌حسى ( ع ) ، با سپاهيان اموى به نبرد پرداخت و بر اثر جراحات فراوان ، بدن نيمه جانش نقش بر زمين شد . در خاتمه جنگ چون سپاهيان عمرسعد خواستند سر از بدنش جدا كنند يكى از بستگان مادرش وساطت نمود و با طلب عفو از حاكم كوفه حسن مثنى را از كشته‌شدن نجات داد وسپس جهت مداواى زخم‌هايش كوشيد و پس از بهبودى او را روانه مدينه ساخت . « 3 » حسن مثنى كه با خلفاى غاصب اموى ومروانى سر ناسازگارى داشت و به افشاى جنايات ننگين آنان مىپرداخت . سرانجام در سال 97 هجرى و در 53 سالگى توسط كارگزاران سليمان بن عبدالملك مروان مسموم گرديد و به شهادت رسيد و در قبرستان بقيع مدينه دفن گرديد . همسرش فاطمه دختر امام حسين ( عليه السلام ) مدت‌ها بر سر مزارش مشغول سوگوارى وندبه وزارى بود . « 4 » اسوه‌هاى مقاومت وپايدارى از فرازهاى حسّاس وجالب وآموزنده در تاريخ تشيع اين است كه سادات حسنى هر دم در حجاز و يا عراق بر عليه حكّام وقت قيام مىكردند و زندگى خود را با خون زينت مىدادند وپيكر آنها لاى ديوارها نهاده مىشد و يا در زندانها بر اثر شرايط مشقت‌بار به شهادت مىرسيدند . آنها با مرارت‌هاى زياد و خون جگرهاى فراوان ، فرهنگ اهل بيت عصمت و طهارت ( ع ) را منتشر مىنمودند و از حريم ولايت وامامت دفاع مىكردند . آنها فداكاران راه معنويت بودند كه براى استوار ماندن پايه‌هاى ديانت وبرپاى بودن ارزش‌هاى و الا از هستى خود صرف‌نظر مىنمودند وحقيقت ومعرفت را نويد مىدادند . يكى از اين سروهاى بلندقامت ، عبداللّه محض پسر بزرگ حسن مُثنّى است كه با عزمى راسخ ونهضتى پيگير ودامنه‌دار همراه با ديگر علويان وسادات بر ضد فرمانروايان اموى

--> ( 1 ) - نك : مناقب ابن شهر آشوب ؛ ج 2 ، ص 381 و 382 ؛ حيات الامام‌حسن ، ج‌اول ، ص 497 ونيز بحارالانوار ، ج 44 و 45 . ( 2 ) - الارشاد ، شيخ مفيد ، ج‌دوم ، ص 25 و 26 . ( 3 ) - عمدةالطالب ، ابن‌عنبه ، ص 90 ؛ اعيان‌الشيعه ، سيد محسن امين ، ج 5 ، ص 44 . ( 4 ) - مقاتل‌الطالبيين ، ابوالفرج اصفهانى ، ص 180 ؛ ترجمة المناقب ، ج‌دوم ، ص 158 .